เมื่อ3ปีที่แล้วผมบอบช้ำจากความรักมาจาก กทม. กลับมาอยู่ ตจว. เป็นส่วนใหญ่
และแล้วผมก็ได้เจอผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ผมไม่คิดว่าจะหลงเหลืออยู่ให้ผมเจอ
แต่มันแปลกตรงที่ความรักของเราจะตรงข้ามกับหนุ่มสาวทั่วไปคือ
ความรักของผมจะเริ่มนับจาก 0-100 แต่ความรักของเธอจะเริ่มจาก100และไปจบที่0 !!!!!
เธอให้ใจผมตั้งแต่วันแรกๆที่ได้คบกัน โดยการไปบอกเลิกแฟนเธอทันทีหันมาคบกับผม
และเธอก็มอบกายให้ผมในเวลาอันรวดเร็ว โดยไม่ป้องกันโรคทางเพศสัมพันธ์ใดๆ
ด้วยความน่ารัก ขยันทำงาน และรักครอบครัวของเธอทำให้กราฟความรักของผมพุ่งขึ้นไป
อย่างรวดเร็ว และแน่นอนเราก็ทำมีกิจกรรมทางเพศกันอย่างต่อเนื่อง
แต่แล้วจิตใจผมเริ่มสลายเมื่อปลายปี60 เมื่อผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาทักผมให้ห้องน้ำร้านอาหาร
เพื่อให้ผมไปตรวจเลือดด้วย เขาบอกว่าผู้หญิงที่มาด้วยของผมประวัติไม่ค่อยดี ผมก็ งงๆ อย่างบอกไม่
ถูกและวันนั้นเวลาที่เหลือของเราในคืนนั้นผมคงมีอาการแปลกๆไป
ตอนปลายปี 60 ในขณะที่เธอไปท่องเที่ยวปีใหม่กับครอบครัวอย่างมีความสุข ผมน้ำตาตกเก็บ
บางเรื่องที่บอกใครไม่ได้ไว้ และคิดในใจตลอดเวลาว่าชีวิตเราจบแล้วนะ !!!!!!!
แต่วันเวลาผ่านไปผมได้อ่านบทความให้กำลังใจต่างๆ และอ่านธรรมะในหลายๆเรื่องทำให้ผม
มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง และตั้งใจว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต โดยจะให้เธอใช้ชีวิตแบบปกติไปก่อน สัก 5,10,20
หรือ 30 ปี รอให้เธอป่วยหนักแล้วค่อยให้เธอรับรู้
ตอนหลังผมพยายามนัดเจอเธอบ่อยขึ้น แต่เธอมีอยากเจอผมน้อยลง ใช่เลยครับ กราฟความ
รักของเธอกลับมุดหัวลงไปที่ 0 !!!!!!!!!
ผมพยายามเตือนเธอตลอดเวลาว่า คนเราจะสวีทไปจนแก่คงไม่มีหรอก สุดท้ายก็อยู่เป็นเพื่อน
กัน และพยายามนัดเจอเธอบ่อยๆ แต่เธอก็ค่อยๆห่างเหิร ห่างเหิรจนผมเหงา และเราได้เจอกันบ้าง แต่
เธอคงเริ่มเบื่อผม แต่มันแปลกตรงที่ความรักของผมไม่ลดลง ผมก็อยากจะให้มันลดเหลือ0 เหมือนกัน
โดยจะไม่เจ็บใดๆ แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น ผมสัญญากับตัวเองว่าจะผลัดกันเธอแลเธอไปตลอดชีวิต เพราะ
อะไรเหรอ เพราะผมคิดว่าชีวิตผมกับเธอไม่สามารถไปคบใครได้อีก เธอก็ต้องอยู่กับผมไปตลอดชีวิต
แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น เดือนสิงหาคม เธอบอกเลิกผม โดยให้เหตุผลว่าเธออยากอยู่กับพ่อแม่
มากกว่า ผมก็คิดในใจว่าโอเค จะปล่อยเธอไปสักพัก เธอไปคบใครไม่ได้นี่เพราะโรค.... (แต่เธอคงยังไม่รู้
ตัว) เธอลบเฟสผมออก.....
ผมเฝ้าดูติดตามเธอทางสถานะทางไลน์ เวลาเธอเพ้อถึงใครสักคน ผมก็ดีใจ เพราะนั่นผมคิดว่า
คงเพ้อถึงผม แต่มันไม่ใช่เลย พอไปไล่เรียงดูวันที่เธอบอกเลิกผม เธอคบกันคนใหม่ ประกาศให้สาธรณะ
จนรู้ทันที
ผมมาหัวใจสลายรอบ2 ณ ตอนนี้ผมเหมือนคนบ้า ผมบอกเธอไปตรงเลยว่า ให้เธอไปตรวจ
เลือดและพยายามจะบอกว่าเธอคบใครไม่ได้แล้ว ให้มันจบอยู่แค่นี้ ถ้าเธอไม่อยากให้ผมดูแลก็ให้เธออยู่
กับครอบครัว เพราะผมรู้ดีว่าเธอเป็นโรคอะไร ผมพยายามบอกเธอว่าให้ไปตรวจคนเดียว แล้วเก็บเรื่องนี้
ไว้คนเดียว แล้วใช้ชีวิตต่อไป แต่ดูแล้วเธอไม่เข้าใจผม เธอคงเกลียดผมมากแล้ว
ตอนนี้ผมเหมือนคนบ้า แต่ละวันมีหลายอารมย์ เรียกได้ว่าคิดฆ่าตัวตายวันละหลายรอบ เพียง
แต่จะตายท่าไหน แต่ที่แน่ๆถ้าตายมันต้องตายคู่ อารมย์ประมาณนั้น หรือบางวันก็คิดว่าจะขอดูแลเธอไป
ตลอดชีวิตใช้ชีวิตที่เรารู้กันเพียงสองคนไปตลอดชีวิตอย่างน้อย 20-30 ก็จะอยู่ได้ แต่อย่างที่บอกในแต่ละ
วันมันหลายอารมย์ เรียกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในแต่ละวันก็ไดทั้งนั้น ยิ่งวันไหนได้เห็นเธอดีกับคนใหม่มากกว่าที่เคยดีกับเรา แน่นอนเราเป็นบุคคลธรรมดามันย่อมเจ็บ และที่สำคัญเราถือว่าเป็นคนที่ตายแล้ว คนที่ไม่อะไรจะเสีย
และถึงจุดนี้ มันควรจะมานั่งเถียงกันว่าใครนำโรคมาสู่ใคร หรือ มานั่งวางแผนที่ใช้ชีวิต่อไปอย่างไร แต่สภาพคนบ้าแบบผม ผมมองไม่ออกว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร !!!!!! ถามว่ายังรักเธออยู่มัน บอกได้เลยว่ามันยังเต็มร้อย แต่เส้นทางมันต้องเป็นอย่างไร ต้องทำอย่างไร คิดไม่ออกครับ
และแล้วผมก็ได้เจอผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ผมไม่คิดว่าจะหลงเหลืออยู่ให้ผมเจอ
แต่มันแปลกตรงที่ความรักของเราจะตรงข้ามกับหนุ่มสาวทั่วไปคือ
ความรักของผมจะเริ่มนับจาก 0-100 แต่ความรักของเธอจะเริ่มจาก100และไปจบที่0 !!!!!
เธอให้ใจผมตั้งแต่วันแรกๆที่ได้คบกัน โดยการไปบอกเลิกแฟนเธอทันทีหันมาคบกับผม
และเธอก็มอบกายให้ผมในเวลาอันรวดเร็ว โดยไม่ป้องกันโรคทางเพศสัมพันธ์ใดๆ
ด้วยความน่ารัก ขยันทำงาน และรักครอบครัวของเธอทำให้กราฟความรักของผมพุ่งขึ้นไป
อย่างรวดเร็ว และแน่นอนเราก็ทำมีกิจกรรมทางเพศกันอย่างต่อเนื่อง
แต่แล้วจิตใจผมเริ่มสลายเมื่อปลายปี60 เมื่อผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาทักผมให้ห้องน้ำร้านอาหาร
เพื่อให้ผมไปตรวจเลือดด้วย เขาบอกว่าผู้หญิงที่มาด้วยของผมประวัติไม่ค่อยดี ผมก็ งงๆ อย่างบอกไม่
ถูกและวันนั้นเวลาที่เหลือของเราในคืนนั้นผมคงมีอาการแปลกๆไป
ตอนปลายปี 60 ในขณะที่เธอไปท่องเที่ยวปีใหม่กับครอบครัวอย่างมีความสุข ผมน้ำตาตกเก็บ
บางเรื่องที่บอกใครไม่ได้ไว้ และคิดในใจตลอดเวลาว่าชีวิตเราจบแล้วนะ !!!!!!!
แต่วันเวลาผ่านไปผมได้อ่านบทความให้กำลังใจต่างๆ และอ่านธรรมะในหลายๆเรื่องทำให้ผม
มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง และตั้งใจว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต โดยจะให้เธอใช้ชีวิตแบบปกติไปก่อน สัก 5,10,20
หรือ 30 ปี รอให้เธอป่วยหนักแล้วค่อยให้เธอรับรู้
ตอนหลังผมพยายามนัดเจอเธอบ่อยขึ้น แต่เธอมีอยากเจอผมน้อยลง ใช่เลยครับ กราฟความ
รักของเธอกลับมุดหัวลงไปที่ 0 !!!!!!!!!
ผมพยายามเตือนเธอตลอดเวลาว่า คนเราจะสวีทไปจนแก่คงไม่มีหรอก สุดท้ายก็อยู่เป็นเพื่อน
กัน และพยายามนัดเจอเธอบ่อยๆ แต่เธอก็ค่อยๆห่างเหิร ห่างเหิรจนผมเหงา และเราได้เจอกันบ้าง แต่
เธอคงเริ่มเบื่อผม แต่มันแปลกตรงที่ความรักของผมไม่ลดลง ผมก็อยากจะให้มันลดเหลือ0 เหมือนกัน
โดยจะไม่เจ็บใดๆ แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น ผมสัญญากับตัวเองว่าจะผลัดกันเธอแลเธอไปตลอดชีวิต เพราะ
อะไรเหรอ เพราะผมคิดว่าชีวิตผมกับเธอไม่สามารถไปคบใครได้อีก เธอก็ต้องอยู่กับผมไปตลอดชีวิต
แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น เดือนสิงหาคม เธอบอกเลิกผม โดยให้เหตุผลว่าเธออยากอยู่กับพ่อแม่
มากกว่า ผมก็คิดในใจว่าโอเค จะปล่อยเธอไปสักพัก เธอไปคบใครไม่ได้นี่เพราะโรค.... (แต่เธอคงยังไม่รู้
ตัว) เธอลบเฟสผมออก.....
ผมเฝ้าดูติดตามเธอทางสถานะทางไลน์ เวลาเธอเพ้อถึงใครสักคน ผมก็ดีใจ เพราะนั่นผมคิดว่า
คงเพ้อถึงผม แต่มันไม่ใช่เลย พอไปไล่เรียงดูวันที่เธอบอกเลิกผม เธอคบกันคนใหม่ ประกาศให้สาธรณะ
จนรู้ทันที
ผมมาหัวใจสลายรอบ2 ณ ตอนนี้ผมเหมือนคนบ้า ผมบอกเธอไปตรงเลยว่า ให้เธอไปตรวจ
เลือดและพยายามจะบอกว่าเธอคบใครไม่ได้แล้ว ให้มันจบอยู่แค่นี้ ถ้าเธอไม่อยากให้ผมดูแลก็ให้เธออยู่
กับครอบครัว เพราะผมรู้ดีว่าเธอเป็นโรคอะไร ผมพยายามบอกเธอว่าให้ไปตรวจคนเดียว แล้วเก็บเรื่องนี้
ไว้คนเดียว แล้วใช้ชีวิตต่อไป แต่ดูแล้วเธอไม่เข้าใจผม เธอคงเกลียดผมมากแล้ว
ตอนนี้ผมเหมือนคนบ้า แต่ละวันมีหลายอารมย์ เรียกได้ว่าคิดฆ่าตัวตายวันละหลายรอบ เพียง
แต่จะตายท่าไหน แต่ที่แน่ๆถ้าตายมันต้องตายคู่ อารมย์ประมาณนั้น หรือบางวันก็คิดว่าจะขอดูแลเธอไป
ตลอดชีวิตใช้ชีวิตที่เรารู้กันเพียงสองคนไปตลอดชีวิตอย่างน้อย 20-30 ก็จะอยู่ได้ แต่อย่างที่บอกในแต่ละ
วันมันหลายอารมย์ เรียกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในแต่ละวันก็ไดทั้งนั้น ยิ่งวันไหนได้เห็นเธอดีกับคนใหม่มากกว่าที่เคยดีกับเรา แน่นอนเราเป็นบุคคลธรรมดามันย่อมเจ็บ และที่สำคัญเราถือว่าเป็นคนที่ตายแล้ว คนที่ไม่อะไรจะเสีย
และถึงจุดนี้ มันควรจะมานั่งเถียงกันว่าใครนำโรคมาสู่ใคร หรือ มานั่งวางแผนที่ใช้ชีวิต่อไปอย่างไร แต่สภาพคนบ้าแบบผม ผมมองไม่ออกว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร !!!!!! ถามว่ายังรักเธออยู่มัน บอกได้เลยว่ามันยังเต็มร้อย แต่เส้นทางมันต้องเป็นอย่างไร ต้องทำอย่างไร คิดไม่ออกครับ